Spodoba wam się ten krok, na który wszyscy czekaliśmy
Na każdym parkiecie będą tańczyły tłumy
które zachęci do tańca swing
Zapamiętajcie swing
Żaden problem To prosty zgrabny taniec
Porywasz partnera, kiedy usłyszysz rytm i jesteś najlepszym tancerzem pod słońcem
To krzyk bąka i gruchanie gołębia To herbatka dla dwojga
Widzisz, jak partnerowi wilgotnieją oczy
Tak między nami, jesteś trochę pokręcony
Ale nie można ci się oprzeć!
Dalej i dalej. Ten naturalny rytm
Porywa cię do utraty tchu, ale nie będziesz tego żałował
W dniu, kiedy stwierdzisz, że Swing zostanie z nami na zawsze
Przemowa!
Jeszcze raz dziękuję, panie i panowie.
Jesteśmy zachwyceni takim przyjęciem...
naszego trzeciego przedstawienia...
i mówię też w imieniu moich wieloletnich partnerów,
mojej uroczej żony i Ezry Millara, kompozytora,
że dokonaliśmy tego jedynie dzięki naszej współpracy.
Niezupełnie. Zrobiłem to już wcześniej bez was.
Cztery przedstawienia i cztery klapy.
Ezra, muzyka do przedstawienia jest cudowna. To wszystko twoja zasługa.
Racja.
Skoro już sobie tak słodzimy,
może powiemy coś o twojej żonie?
Ona też się do tego wszystkiego przyczyniła.
Dziękuję, panie i panowie. Czym byłby mój występ...
bez błyskotliwego tekstu mojego męża Josha Barkleya...
i jego reżyserii?
Panie i panowie, jestem pewien, że mój tekst i reżyseria...
nie znaczyłyby nic,
gdyby nie moja wspaniała żona, która to zagrała.
Panie i panowie, ja jedynie zagrałam...
tak, jak nauczył mnie tego mąż i jak mną pokierował.
Panie i panowie, w rękach tak wielkiego talentu,
jakim jest moja żona Dinah,
każdy materiał wypadłby fantastycznie.
- Panie i panowie... - Panie i panowie,
to spotkanie towarzystwa wzajemnej adoracji...
uważam za zakończone. Dziękujemy i życzymy dobrej nocy.
- Proszę podpisać mi książkę. - Jeszcze jedną. Proszę.
Jeszcze jedną.
Proszę bardzo. No dobrze. Jeszcze jedna, ostatnia.
- Musimy jechać. - Już odjeżdżam.
- Dokąd jedziecie? - Miłego dnia.
- Do widzenia. - Miłego dnia.
- Pani pozwoli. - Dziękuję panu.
Musimy jechać na przyjęcie do tej staruszki Belney? Tu jest tak miło.
Musimy. Przyjęcie inauguracyjne u pani Livingston Belney.
Tak każą obyczaje, kochanie.
Przyjęcie inauguracyjne. Było dziś cudownie, prawda?
- Wszystko poszło tak gładko. - To sprawia,
że wszystkie drobne troski nie są teraz ważne.
Na przykład te kłótnie na próbach i w trasie.
Kochanie, to wszystko prawda, co powiedziałeś o mnie...
w swojej przemowie?
Oczywiście, kochanie.
To był twój występ. Czułem to.
Chcesz powiedzieć, że dobrze mi poszło?
Dobrze? Byłaś wspaniała.
Twoje uśmiechy, każdy gest, wszystko było doskonałe.
Dziękuję, kochanie.
Oczywiście, gdybym miał... To zresztą nic takiego.
Był jeden moment w scenie w metrze,
gdzie mogłaś wydobyć z siebie trochę więcej.
Ale...
Naprawdę?
Nie, to drobiazg. To było tylko...
Co było nie tak? Chcę wiedzieć.
To był mały szczegół.
Pewnie przez tę inaugurację. Porozmawiamy o tym później.
Chcę porozmawiać o tym teraz. Nie zmrużę oka dziś w nocy,
- bo będę się tym martwić. - Nie ma czym, daj spokój.
Sam zacząłeś. Myślisz, że możesz mnie tak krytykować...
Nie chcę się w to teraz zagłębiać. To drobiazg.
To zawsze jest tylko drobiazg.
Tu drobiazg, tam drobiazg i tak się zaczyna.
Krytykujesz wszystko, co robię. To jest...
Co to było?
Jeśli już musisz to usłyszeć,
pomyślałem, że mogłabyś być wtedy trochę bardziej dramatyczna.
Pokazać więcej emocji. Publiczność chce trochę popłakać.
Nie pozwoliłaś im. Jesteś im to winna.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
- Czy zdarzyło ci się kiedyś, żebyś... - Jest tu portier.
No.
Oto oni! Witam, kochani.
- Josh! Dino! - Co?
- Mam ci coś ważnego do powiedzenia. - Muszę z tobą porozmawiać.
- Pospiesz się. - Co to za sekret?
Co ty robisz? Przestań.
O co chodzi?
- Co się stało? - Nic.
Uratowałem was przed tymi nudziarzami.
- Dzięki, stary. - To dobrze.
"Ezra w samą porę", tak mnie zwą.
- Napijcie się kawy. - Nie, dziękujemy.
Gdybym was nie powstrzymał podczas tej przemowy na scenie,
to za chwilę skoczylibyście sobie do gardeł.
Jak to "skoczylibyście sobie do gardeł"?
- To wszystko była prawda. Zgadza się? - Oczywiście.
Ezra, wyolbrzymiasz te kłótnie między nami.
- Jasne. - Nie kłóciliśmy się od tygodni.
- Od tygodni. - Zgadza się.
Przepraszam za to, co zaszło w samochodzie, Dino.
Ja też cię przepraszam.
Ja przepraszam was oboje za to, że spuściłem was z oczu.
To moja wina.
Hej, Cleo. Gdzie ty się podziewałaś?
Wypraszam sobie, panie Millar. Tak się składa, że to moja żona.
Gratuluję. Jest pan szczęśliwy?
- Cleo? - Szukałeś mnie, kochanie?
Dlaczego nie nosisz na czole znaku X? Chodź ze mną.
Jest pani Belney. Będzie chciała nas poprosić o występ.
Znikamy. Pani Belney.
- Proszę nam wybaczyć. Przepraszam. - Dziękuję.
- Proszę nam wybaczyć. - Wiem, co zrobimy.
- Co? - Napełnimy te talerze,
- wyniesiemy je jakoś i do domu. - Nie możemy.
- To wszystko jest dla nas. - Musi być miejsce, gdzie możemy być sami.
- Wiem, ale... - Chodźmy na taras.
Tam jest śnieg, kochanie.
Wezmę twoją pelerynę. Urządzimy piknik.
- Cudownie! - Świetnie. Napełnij swój talerz...
i przyjdź do mnie. Zabierz nóż i widelec.
Pewnie zamarznę na śmierć.
Czy mogę w czymś pomóc, pani Barkley?
Tak, dziękuję.
- Może pan to potrzymać? - Oczywiście.
Nie znamy się. Nazywam się Jacques Barredout.
Miło mi. Oczywiście.
Powinnam była pana rozpoznać ze zdjęć.
Dobrze, że się nie udało. Są straszne.
Obawiam się, że jedyne dobre, jakie mam, jest nieprzyzwoite.
Mam trzy miesiące i leżę na niedźwiedzie] skórze.
Też mam takie.
- Naprawdę? - Tak.
Podziwiam pańskie sztuki.
Pewnie kończy pan teraz najnowszą sztukę.
To raczej ona mnie wykończy. Mnóstwo pracy. Chcę ją też wyreżyserować.
- To ciekawe. - Liczę, że będzie choć w połowie tak udana,
jak pani taneczny popis. Byłem tam dziś wieczorem.
- Publiczności się chyba podobało. - Niestety, mnie nie.
- Przynajmniej jest pan szczery. - Proszę się nie złościć na mnie.
Nie lubię komedii muzycznych.
- Tej w szczególności. - Z jakiego powodu?
Pani.
Marnuje się pani w komedii muzycznej. Byłaby pani świetna w dramacie.
Panie Barredout, pan nie mówi poważnie.
Ależ tak.
Był jeden moment, kiedy zachciało mi się płakać, scena w metrze.
Idziemy?
Scena w metrze!
I kto wie? Sarah Bernhardt, Eleanora Duse...
w tym prymitywnym, komercyjnym teatrze mogłyby skończyć w komedii muzycznej...
tak jak ty. Nie rozumiesz?
Ale to niemądre, porównywać mnie...
do tych genialnych aktorek.
W sumie...
Naprawdę uważa pan, że w tej scenie w metrze pokazałam trochę ich...
Ich klasy. Tak.
To niesamowite.
Zaledwie parę minut temu rozmawiałam z kimś,
kto uważa, że w ogóle nie mam talentu do przekazywania emocji.
- To musiał być kompletny idiota. - To ciekawe, że spotkałam was oboje...
- Kochanie, gdzie ty się podziewałeś? - Byłem na Syberii.
Na zdrowie.
Przeprowadziłam bardzo ciekawą rozmowę z panem Barredout.
Pozwólcie, że przedstawię pan Barredout, mój mąż.
- Moje nazwisko Barkley. - Miło mi.
- Mnie również. - Opowiadałem pańskiej żonie,
- że widziałem przedstawienie i uznałem... - Niech pan mu nie mówi.
- Było czarujące. - Dzięki.
Wierzę, że się jeszcze spotkamy, pani Barkley,
teraz kiedy wiemy już o tej niedźwiedziej skórze.
- Proszę mi wybaczyć. - Oczywiście.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Nie sądzisz, że powinniśmy...
Gdzie oni są? Tu jesteście!
Chyba nie wychodzicie? Chciałam, żebyście...
- wykonali wasz numer. - Przykro mi, nie mogę śpiewać, mam anginę.
Być może jutro nie będę mógł wystąpić.
- Ja mogę zaśpiewać, Millie. - Nie uważasz, że lepiej grasz, niż śpiewasz?
Posłuchajcie wszyscy, Ezra będzie grał.
- To świetnie. - To cudownie.
Znasz mój ulubiony utwór, kochanie. 'Pale Fingers'.
Czy ktoś prosił o 'Taniec z szablami'?
- Chciałabym 'Campanellę'. - 'Błękitna rapsodia'.
'Malaguena'.
- Czy ktoś chce 'Taniec z szablami'? - Nie.
Skoro nalegacie.
Noc inauguracyjną.
Też mi noc inauguracyjną.
W porządku. O co chodzi z tą nocą inauguracyjną?
Wielka sentymentalna uroczystość.
Nasz moment triumfu. A ty co robisz?
Flirtujesz z napuszonym arystokratą.
- Flirtującą? - Flirtującą.
- Kochanie, to śmieszne, co mówisz. - Tak.
Siedziałam tam tylko i...
- rozmawiałam z nim, to wszystko. - Oczywiście.
- I nie mogłam się wyrwać. - Nie mogłaś się wyrwać.
A ja sterczałem na tarasie i nabawiałem się anginy.
Będzie problem, jeśli będę występował w namiocie tlenowym.
W namiocie tlenowym! Akurat!
Kicham i kaszlę jak stary trabant.
Nie kichnąłeś już od godziny.
Założę się, że się z tego cieszysz.
- Stań w przeciągu i niech ci głowę urwie. - Też coś!
Nie bądź taki dziecinny, kochanie!
- Wiele miłego mnie tu spotkało. - Jesteś zmęczony i ja też.
- Mógłbym przeleżeć tydzień w łóżku. - Mógłbym tak leżeć...
i nikt by się mną nie przejął.
- Co jest z tą... - Mówiłeś coś?
Tak się troszczysz, że zamarzłbym na tym tarasie na śmierć,
a ty byś się głupkowate uśmiechała do tego na wpół...
- Och, Josh. - "Och, Josh".
Nie wiem, co mam sądzić o panu Barredout.
Mówił bardzo głupie rzeczy.
Posłuchajmy paru tych rzeczy, których nie chciałaś, żeby mi powtórzył.
Skoro naprawdę chcesz wiedzieć, to nie podobało mu się przedstawienie.
Naprawdę? Cieszę się. Teraz wiem, że było dobre.
- Nie podobało mu się... - Najśmieszniejsze było to,
jego zdaniem najlepiej poszło mi w scenie w metrze.
O, nie!
Mówi, że jestem świetną aktorką dramatyczną...
i marnuję się w komedii.
Ty, aktorką dramatyczną?
Cieszę się, że mi o tym powiedziałaś. Teraz wiem, że to imbecyl.
Nie jest wcale takim imbecylem.
Poza tym, zanim zaczęłam grać w teatrze,
w szkole średniej grałam Julię.
"Romeo, Romeo
"Gdzie jesteś Romeo?"
- Kto grał Romea? - Mildred Higgins. Ona była...
Możliwe, że pan Barredout dostrzegł we mnie rzeczy,
- których ty nie doceniasz. - Nie bądź naiwna.
- Jesteś stworzona do śpiewu i tańca. - Tylko na to mi pozwalałeś.
- Co? - Tylko na to mi pozwalałeś.
"Pozwalałem ci"? Nie potrafiłaś wyjść na scenę beze mnie.
Nauczyłem cię każdego gestu, jaki wykonujesz.
To nieprawda!
Potrzebowałem cierpliwości, żebyś coś osiągnęła.
- Cierpliwości? - Pracowałem. Wyciągałem z ciebie.
- Wydaje mi się, że... - Nadałem ci formę...
- Jasne. - Tak, jak Svengali uformował Trilby.
- Svengali? - Tak, ten facet z bródką to ja.
- Ty tani... - No dalej. Rzuć tym.
Dziękuję i dobranoc.
- Krew! - Krew?
- Krew? Kochanie, co ja zrobiłam? - Nic. To tylko wstrząs mózgu, nic więcej.
- Kochanie, nie. Co ja zrobiłam? - Nie wiem.
Chodź tutaj, opatrzę ci to. Poleję ci to wodą.
- Chyba mam pękniętą czaszkę. - Opatrzę ci to. Masz chusteczkę?
Z zapaleniem płuc i wstrząsem mózgu...
na pewno dam jutro dobre przedstawienie.
Tak mi przykro. Tak mi...
- Przestała lecieć krew. - Naprawdę?
- Tak. Nie ci nie będzie. - Naprawdę?
Najdroższy, jestem okropna! Po prostu okropna!
Wiem, co zrobimy.
Weź to. Uderz mnie!
- Z zimną krwią? - Dlaczego nie? Zasługuję na to.
Jesteś taka odważna, nie poprosiłaś nawet o zasłonięcie oczu.
- Nie potrafię. - Zasłużyłam na karę.
Proszę bardzo. Sama tego chciałaś.
- Dziękuję, kochanie. - Ja też dziękuję.
- Kocham cię. - Ja ciebie też, kochanie.
Wiem, co zrobimy. Chodźmy na dół...
- i zróbmy sobie jajecznicę i grzanki. - Nie jestem głodny.
- Nie zjedliśmy niczego na przyjęciu. - Zgadza się. Byłaś zajęta...
- Tak, tak... - Przepraszam.
Przyniosę ci szlafrok.
Musisz się ogrzać. Włączymy ogrzewanie na dole.
Rozpalmy w kominku.
Masz, kochanie. Nie powinieneś teraz palić.
To źle wpłynie na twoją anginę.
Muszę ci coś wyznać. Nie mam anginy.
Wiem o tym.
Wiem tylko tyle
Że nikt cię nie zastąpi
Kto inny na świecie
Miałby tyle ciepła i wdzięku?
Poeci często mówią
O wielkiej miłości
Ale nikt z nich nigdy nie miał
Tak wspaniałej kobiety jak moja
Głęboko w środku
Moje serce czuje
Że im więcej jestem z tobą
Tym większa moja namiętność
Bez ciebie przy mym boku
Boję się
Że nie ma przede mną przyszłości
Bo ciebie nikt
Mi nie zastąpi
Witaj, Ezra.
Jak na producenta hitu, jesteś bardzo smutny. Co się stało?
- Martwię się, Ezra. Usiądź. - O co chodzi? O przedstawienie w 1953?
Martwię się o Josha i Dinah.
Nie kłócili się od premiery tego przedstawienia.
Zawarli rozejm.
Oto chodzi. To zbyt duże napięcie dla mnie.
Cały ten spokój, ta ckliwość. Nie podoba mi się to.
Ezra, musimy znależć dublerkę dla Dinah.
Nie patrz na mnie, mam nogi w iks.
Chodźmy na scenę.
Wpadła mi w oko pewna dziewczyna z chóru.
Chcę, żebyś jej posłuchał.
Dinah nigdy nie miała dublerki. To jej się nie spodoba.
Ktoś musi jej to delikatnie powiedzieć.
- Pewnie ja zostałem wytypowany. - Shirlene!
- Słucham? - Ezra, to jest Shirlene May.
Dzień dobry, panie Millar. Mam straszną tremę,
bo będę śpiewać przed tak utalentowanym kompozytorem.
Przekonamy się o tym póżniej. Co nam zaśpiewasz?
Utwór bluesowy z występu pani Barkley.
- Świetnie. - W porządku, Shirlene.
Jesteście gotowi, bo ja tak.
= Będę śpiewać
- Dzień dobry. - Cześć.
- Spójrzcie, kto do nas wpadł. - Co ty tu robisz?
- Mamy próbę. - W środku nocy?
- Zobaczymy się później. Pójdę już. - Zaczekaj.
Zostaliśmy przyłapani z dublerką.
- Dublerką? - Dublerką?
Josh, Dino, chodżcie tu na chwilę. Chcę wam...
Ezra!
Oto chodzi. Gdyby coś się stało...
Chcę powiedzieć, że gdyby któreś z was...
Chodzi mu oto, że gdybyście się pokłócili i...
nie chciałabyś wystąpić, Dino, Bert uznał, że powinnaś mieć dublerkę.
- Nic w tym złego. To wspaniały pomysł. - Dlaczego nie?
- Co? - Nie sprzeciwiamy się?
Pewnie, że nie. Nie ma potrzeby.
- Cudownie. - Przepraszam pana. Mogę teraz zaśpiewać?
- Oczywiście. Proszę bardzo. - Dziękuję.
- Kochanie. - Tak?
Dino, to jest panna Shirlene.
Miło mi, pani Barkley. Dzień dobry.
- Super. - Zaśpiewa pani utwór bluesowy.
Mam nadzieję, że go nie zapomniałam. Mam taką tremę przed moimi szefami.
- Chyba nie powinnam tego mówić. - Nie bądź niemądra. Jesteśmy z tobą.
- Oczywiście. - Dalej, Shirley.
- Mam na imię Shirlene. - Przepraszam, Shirlene.
Dziękuję.
Jest niezła, co?
- Wszystko w porządku? - Tak. Zaczynaj.
Joe, graj.
= Będę śpiewać
Nie ma potrzeby przesłuchiwać Shirley...
- Shirlene. - Tak, wiem, kochanie.
Będzie idealna do tej roli.
Zacznijmy tę próbę, bo nigdy jej nie skończymy.
- Ustawcie się. Zaczynamy. - Mamy dużo pracy.
Masz angaż. Chodźmy do mojego biura.
- Dzięki. Wielkie dzięki. - Nie ma sprawy.
Byliście dla mnie bardzo mili i chcę wam podziękować.
Pani Barkley, nauczę się pani roli perfekcyjnie.
Pewnie nigdy tego nie zagram, ale nigdy nie wiadomo, co się zdarzy.
Tak to jest w show biznesie. Do widzenia.
Josh, może zjemy lunch?
Nie ma mowy. Musimy przećwiczyć ten numer.
Pokażemy go dziś wieczorem. Potem musimy...
pojechać do galerii, gdzie mają...
wystawiać nasz portret.
- Do galerii sztuki? - Tak.
Tak to jest w show biznesie.
- Według mnie ona nie była taka super. - Nie była taka super, panie Barkley.
Twoje kłopoty się skończyły. Z taką dziewczyną za kulisami,
Dinah może grać nawet z dwoma złamanymi nogami.
W porządku. Zaczynamy.
GALERIA SZTUKI FLANDREAU
Równowaga pomiędzy formą sztuki,
- a sztuką formy. Sekret... - Już są. Przyprowadzę Ladiego.
Są państwo Barkley. Jesteście gotowi?
Tak.
Pan Ladislaus Ladi, państwo Barkley.
Panie Barkley, pani Barkley, to wielka przyjemność.
Nie miałem okazji was poznać, ale teraz, kiedy was widzę,
wiem, że dokonałem właściwego wyboru.
Mam nadzieję, że docenią państwo mój wysiłek.
Przepraszam, że zadam głupie pytanie,
ale dlaczego jestem naleśnikiem?
Postrzegam panią jako twórczą harmonię.
Pani, twórcza patelnia,
na której bezkształtne, surowe masło, pani...
zamienia się dzięki cudowi tworzenia...
w smakowity naleśnik.
To jak Pigmalion ożywiający Galateę...
albo ten, jak mu tam...
- Ten z bródką? - Tak.
- Svengali. - Właśnie!
- Tak. - To tylko moja interpretacja.
Oczywiście, to tylko interpretacja.
Bardzo dziękuję za wyjaśnienie.
Jeśli pan wybaczy, to ja już pójdę.
Do widzenia.
Co się stało, kochanie?
Słyszałeś, co on powiedział? Svengali.
Jeśli wszyscy tak uważają, to musi coś w tym być.
- Dobrze, że nie ma tu znajomych... - Kochani! To jest boskie.
Przyjechaliśmy z daleka, żeby obejrzeć ten portret.
- No tak, jest... - Pamiętacie pana Barredouta?
- Witam. - Pani Barkley, panie Barkley.
Miło nam. Właśnie wychodziliśmy.
Zaczekajcie. Nie mogę się doczekać, kiedy zobaczę ten portret.
Podobno jest wspaniały.
- Jest tam. - Idziemy.
Jestem pewien, że jest okropny.
Ladi to trzeciorzędny surrealista.
Cieszę się, że pan to powiedział.
Przez chwilę obawiałam się, że może miał rację.
Nie wierzę, żeby udało mu się uchwycić pani walory.
Idźmy już. Musimy coś wrzucić na ruszt.
Zaczekajcie, jesteście tacy narwani. Zawsze dokądś pędzicie.
Nie mam okazji was bliżej poznać. Zapraszam was do mnie w niedzielę.
Przyjęcie na cześć Jacquesa. Skończył pisać sztukę.
- To świetnie! Gratulacje. - Dziękuję.
Chcielibyśmy... Sądzę, że... Nie wiem... Josh.
Josh, gdzie ty jesteś?
Musicie przyjechać. Usiądziemy przy ognisku...
i upieczemy parę kasztanów.
A potem skrytykujemy moją sztukę.
Spróbujcie przyjechać.
Zobaczymy, co da się zrobić.
O, nie! Chyba nie będziemy mogli, ponieważ...
mamy bilety na koncert.
Tak, bardzo mi przykro, Millie. Josh, musimy już iść.
- Miło było się spotkać. - Nie ma żadnego koncertu...
- Dlaczego mi nie pomogłeś? - Nie wiedziałem, że mam ci pomóc.
Nie chciałeś tam jechać.
- A ty? - Nie.
To dlaczego się wahałaś? Wystarczyło powiedzieć: "Przykro mi, nie możemy".
Zachowywałaś się jak zmieszana dziewczynka.
To przez ciebie.
Co to za język? "Musimy wrzucić coś na ruszt".
Ten facet wyzwala we mnie gangstera. Wróćmy do tematu.
- Jeśli chcesz jechać, to jedź! - Nie chcę.
Ale jeśli byś chciała, to ja nie będę cię powstrzymywał.
Żałuję, że poszliśmy na tę wystawę, bo to wszystko by się nie zdarzyło.
Dino, za każdym razem, kiedy widzisz pana Barredout,
zachowujesz się dziwnie.
"Za każdym razem"? Spotkałam go tylko dwa razy.
On ma na ciebie jakiś dziwny wpływ.
Posłuchaj, ustalmy role.
To ty jesteś Svengali, pamiętasz? Czego więcej mogę chcieć?
- Przepraszam. Powinnam była zapukać. - Tak, powinnaś była.
Skoro już weszłam, to przepraszam.
Chciałam panią zapytać o makijaż, który pani nakłada.
- Nie opiera] się. Maluję oczy. - Przepraszam.
Jeśli mam wystąpić, to chciałabym wyglądać tak samo.
- To makijaż numer cztery. - Naprawdę?
Wygląda na pani cudownie.
To zabawne. Raz go wypróbowałam i wyglądał na mnie okropnie.
Myślałam, że może jestem na niego uczulona.
Zaniosłam go do sklepu, a sprzedawczyni powiedziała:
"On jest dobry dla innego rodzaju skóry".
Moja jest zbyt delikatna. Czyż to nie zabawne?
Tak, gdy byłam mała, wołali na mnie: "Skóra starej słonicy".
- Nie miałam na myśli... - Shirley.
- Shirlene, kochanie. - Wybacz nam. Mamy mało czasu.
Rozumiem. Przepraszam za to najście.
To dlatego, że chcę się uczyć, panie Barkley...
Będę was oglądać. Do zobaczenia.
Choć uważa się nas za ludzi poważnych
To często tańczymy i często śpiewamy
I jesteśmy zwykłymi istotami ludzkimi
Nic w tym dziwnego, że romansujemy
Przeżywam romans mojego życia
Romans kobiety i mężczyzny
Kiedy zacząłem romansować
Nie myślałem o ślubie
Wszędzie
Widać było mój romans
Nie było mowy o ślubie
Bo mnie nie da się złapać na smycz
Czekałem niewinnie
Na coś, coś szczególnego
Choć tańczyłem z każdą dziewczyną twista
Żadna mi nie odpowiadała
I doczekałem tego feralnego dnia
Kiedy uwikłałem się w romans z tobą
O, nie
Moje serce bije żwawo jak u skowronka
Jestem szczęśliwy jak król
Przeżyję resztę życia
Albo w domu, albo poza nim
Będę sobie romansował
Myślałem, że wzdychasz do Andy'ego MacPhersona
Nie, nie, on stał się nie do zniesienia
Czy tobie ułożyło się z tą Connie Mackenzie?
Gadała przy grze w golfa i to doprowadzało mnie do szału
A co z tym Bobbym MacDougalem?
Warto być oszczędnym, ale on był zbyt skąpy
Miałeś bzika na punkcie Megan McDermott?
Raz mi coś ugotowała i postanowiłem zostać sam
Byłem bardzo zazdrosny o McDonalda McCutcheona
Miał głowę na karku, ale nic w niej nie było
A co powiesz o Sandym?
Miał zręczne ręce, ale nie wiedział, co nimi zrobić
Nie chcę żadnej z nich
Nie chcę żadnej z nich, tylko ciebie
Kiedy zaczęłam tańczyć
Nikogo specjalnie nie zachęcałam
Z każdym z nich
Tylko romansowałam
Na nikogo nie zwracałam uwagi
Nie warto o tym wspominać
Miałam nadzieję, czekałam
Na coś, coś szczególnego
Chociaż często o mnie myśleli
Żaden z nich mi nie odpowiadał
Aż nadszedł ten szczęśliwy dzień
Kiedy uwikłałam się w romans z tobą
Teraz moje serce myśli
Tylko o tobie i nikim innym
Przeżyję resztę życia
Albo w domu, albo poza nim
Będę sobie romansowała
Nic się pani nie stało, pani Barkley?
Nie, wszystko w porządku.
Zabrzmi to jak narzekanie starej primadonny,
ale nie mogę jej znieść.
Nie jest chyba aż tak źle?
Jest. Ona budzi we mnie odrazę.
Gdzie nie spojrzę, widzę, jak się na mnie gapi.
Nie złość się na nią, kochanie.
Będę z nią robił próby po południu, żebyś nie musiała jej widzieć.
Dobrze, ale ty nie złość się, kiedy ja spotkam tego głupiego Barredouta.
Nie będę. Następnym razem, kiedy go spotkam, będę dla niego miły.
To już lepiej.
- Coś ci powiem. - Co?
Myślę, że powinniśmy trochę odpocząć,
na przykład, pojechać na wieś w niedzielę.
Pojedziemy do pani Millie i obiecuję, że jak spotkam Barredouta,
potraktuję go jak dobrego kuzyna.
- Mój kochany. - Tak.
Ezra, poczuj zapach tego świeżego powietrza.
Mogę już iść do domu?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Wezmę te walizki. - Proszę bardzo.
- Jak daleko jest do domu? - Niecały kilometr.
- Pójdźmy na piechotę. - Nie!
- Chodźmy. - Świetny pomysł.
To przywróci kolor tym ślicznym policzkom.
Według mnie, mają właściwy kolor. Ładna, zdrowa zieleń.
- Jedź. - Tak jest, proszę pana.
- Na rozwidleniu skręcamy w prawo, tak? - Tak. Potem w lewo w Pinetop.
Świetnie. Teraz sobie przypominam. Dziękuję.
Kiedy grasz sobie w golfa i w tenisa I o nic nie musisz się troszczyć
Kiedy Matka Natura nęci, to któż może się oprzeć?
Kiedy Matka Natura się wzburza Pojawiają się pszczoły i komary
Ja nie lubię Matki Natury!
Od soboty do poniedziałku, Przed nami tylko radosne chwile
Od soboty do poniedziałku, Wolałbym raczej umrzeć!
Weekend na wsi zawsze przynosi radość
Wybaczcie mi mój tupet Wolałbym spędzić ten weekend w mieście
Weekend na wsi Zdrowo spędzony czas
Nie bez znaczenia są też
Te świeże pomidory
Mam z nimi na pieńku
Dajcie mi świeżego mleka prosto od krowy
Kukurydzy prosto z pola
W mieście delektowałbym się dziczyzną i jesiotrem
Mając u boku piękną blondynkę
W weekend możesz się opalić zaczerpnąć witaminy A
Wolałbym być blady Nie lubię się opalać
Weekend na wsi to wspaniała sprawa
Weekend na wsi Kiedy odjeżdża stąd najbliższy pociąg?
Weekend na wsi Drzewa w sadzie nas wołają
Kiedy poczujesz zapach jednego drzewa To jakbyś powąchał je wszystkie
Weekend na wsi Z pewnością popieramy
Skorzystaj z dobrodziejstw natury
Zrób sobie wycieczkę na wieś
Nie jestem góralem z Kanady Po co mi koń?
Wsłuchaj się w rechotanie żab
Ze smutku przechodzisz w radość
Od piejących kogutów Wolę raczej spokój i ciszę
Czterdziestej drugiej i Parkowej
Ożyw się trochę Nie bądź miejskim nudziarzem
Zjadłem kiedyś trujący bluszcz
Może spróbujesz trującego dębu?
Weekend na wsi
Ptaki śpiewają nad głową
Weekend na wsi Powinienem zostać w łóżku
Dzień dobry, Jacques, mój geniuszu.
Dzień dobry.
Muszę przywitać resztę moich gości. Dzień dobry.
- Kochanie, to było wspaniałe uderzenie. - Mnie też się podobało.
To Dinah Barkley.
I Josh Barkley.
Tak i Josh.
Witaj, Millar. Nie zauważyłem cię.
Jest trochę mglisto, prawda?
Cześć, Jackson! Pogwarzymy póżniej.
Co to znaczy? "Pogwarzymy póżniej"?
Kochanie, nie sądzisz, że trochę z tym przesadzasz?
Słyszałem, że skończył pan pisać swoje arcydzieło.
- Kto w nim zagra? - Pamela Driscoll.
No tak, Pamela Driscoll. Już to sobie wyobrażam.
Jakieś kostiumowe romansidło?
Wcale nie. To studium osobowości wielkiej aktorki, Sarah Bernhardt.
Obejmuje lata jej młodości, dlatego dałem jej tytuł 'Młoda Sarah'.
Wielką aktorkę powinna zagrać wielka aktorka.
Ma pan rację, Millar.
Przepraszam. Glorio, to jest pan Barredout.
Miło mi.
- Jacques, kochanie! - Witaj, Pamelo.
Witaj, Ezra. Witaj, Glorio.
Możecie sobie wyobrazić mnie w roli Sarah Bernhardt?
Usiłujemy.
Nic nie mówiłem.
Jacques, nauczyłam się pierwszej sceny. Chciałam ci ją zagrać.
Mam tyle pomysłów związanych z tą rolą.
W pierwszej scenie będę miała na sobie elegancki, aksamitny kostium.
Z tamtego okresu, to zrozumiałe...
Pamelo, pamiętaj, że nie ubrania będą grały w tej sztuce.
Wiem, kochanie, wiem.
Młoda Sarah musi być szczera i wrażliwa.
Będzie taka.
Chodźmy do biblioteki, to ci odczytam ten fragment.
- Zaraz tam przyjdę. - Świetnie. Pójdę po scenopis.
- Wiesz, co mi się w tobie podoba, Glorio? - Co?
Nie jesteś niewolnicą swojego talentu. Twój ruch.
Witajcie.
Witaj.
Witaj, Jacques! Jak się masz? Miło cię widzieć.
Mam nadzieję, że macie już dosyć tej zabawy.
Może wejdziemy do środka i zażyjemy coś na sen?
- Przepraszam. - Ja przepraszam. To moja wina.
Nic się nie stało.
Ez, obiecałeś, że zagrasz ze mną w golfa.
Źle się czuję. Miałem nadzieję, że zapomnisz.
- Kochanie, chcesz? - Co?
- Zagrać w golfa? - Nie. Idę wziąć prysznic i się przebrać.
Spotkamy się przy ognisku o dziewiątej.
- Świetnie. - W porządku.
Będę na ciebie czekał.
- Możesz iść z nami, Glorio. - Nauczysz mnie grał w golfa?
Jeśli będzie ci dobrze szło, włożysz czarny kostium i będziesz nosić kije.
Nosić kije, to wspaniale.
Tutaj jest. Właśnie go szukałem.
Tak, znalazłam go tutaj na podłodze.
Pewnie Pamela go upuściła. Jest trochę zdenerwowana.
Tak, zauważyłam, że coś było nie tak.
Czy ona będzie w niej grać?
- Kogo zagra? - Sarah.
- Sarah? - Wiem, co chcesz mi powiedzieć.
Ona się nie nadaje do tej roli.
Wszyscy się z tym zgadzamy.
Właśnie jej o tym powiedziałem.
- Więc dlaczego będzie grała? - Obiecałem jej to, niestety.
Nie rozumiem, dlaczego taki twórca jak ty robi coś takiego.
Trzymasz w ręku coś, co może być dziełem sztuki i świadomie...
niszczysz to, oddając to w ręce kogoś, kto się do tego nie nadaje.
Wiem, że to nie moja sprawa i przepraszam za...
Nie ma za co. Sam jestem tym podenerwowany.
Chciałem z tobą jeszcze o tym podyskutować.
Z przyjemnością.
Może będzie okazja, kiedyś, ale teraz muszę wracać do męża...
Będą przy ognisku za jakieś pół godziny.
Usiądź proszę.
Próbuj, Ez.
Nie wiem, co jest ciekawego w grze w golfa.
Nigdy nie trafiam w piłkę.
Przestań narzekać. Ja też nie.
- Niezłe uderzenie. - Tak. Całkiem niezłe.
Przykro mi, wrzuć ją.
Wrzuć ją?
A co? Przecież oto chodzi w tej grze.
Odleciała za daleko. Jak mam ją wrzucić?
O co chodzi? Jesteś spięty? Pokaż, jak ją wrzucasz. To proste.
Dałem mu fory,
a on śmieje się,że nie mogę trafić z bliska. Uważajcie. Przesuńcie się.
Zobaczymy.
Całkiem nieźle. Zostań lepiej przy tańcu.
- Wrzuć ją. - No, nie, patrz...
- No dalej. - W porządku.
Wracajmy do domu.
Nie, jesteśmy umówieni z Dinah. Będzie tutaj lada chwila.
To jest koniec aktu drugiego.
To jest porywające. Bardzo porywające.
Musisz poczekać, aż znajdziesz odpowiednią aktorkę do tej roli.
Tak. Ale kto to ma być?
Trudno powiedzieć tak od razu.
Z pewnością musisz mieć kogoś na myśli.
Owszem.
Kogo?
Ciebie.
To najcudowniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek usłyszałam.
Pomyśl tylko...
Spójrz na deszcz spadający na pola.
Każda żywa istota unosi swoje spragnione usta.
Mieliśmy się tutaj spotkać.
Bądż rozsądny, Josh. Jeśli kocha, to cię znajdzie.
Jestem przemoczona. Pada deszcz.
Bzdura. To tylko parę milionów spadających kropli wody.
Niech ją tylko dopadnę!
- Na co mamy czekać? Chodźmy. - Chodźmy.
Już najwyższy czas.
- W porządku. - Idziemy.
Kto ostatni, ten jest gapa.
Dino, nikt inny nie wystąpi w tej sztuce, tylko ty.
Oszalałeś.
Nie czułaś nigdy potrzeby udowodnienia sobie,
Że możesz wznieść się na wyżyny, o jakich inni nawet nie mogą marzyć?
To nie wchodzi w grę. Wystarczy mi to, co mam.
Poza tym, kocham mojego męża i uwielbiam z nim pracować...
i takie posunięcie oznaczałoby koniec naszej wspólnej kariery.
Oczywiście. To był głupi pomysł.
Nie będziemy już o tym mówić. Nigdy.
Naprawdę myślisz, że mogłabym zagrać Sarah Bernhardt?
Wiedziałem.
- Chcesz to zrobić. - Nie!
Dino, poczekam rok, aż skończycie grać.
Powiedz tylko, że się zgadzasz.
Nie. Dobrze mi idzie w komedii.
Do tego jestem stworzona,
ale nikt nie doceni mnie w dramacie.
Oczywiście, że doceni.
Będziesz miała szansę to udowodnić. Patrz.
To mój mąż!
- I pada deszcz! Co ja zrobię? - Graj.
Graj? Nie. Schowam się! Tak właśnie zrobię. Widać mnie?
- Widać cię wyraźnie. - Co ja mam zrobić?
- Improwizuj. - Mam improwizować? Zaraz zemdleję.
Niedobrze mi.
Jest mi bardzo niedobrze.
Wyglądasz na bardzo zdrową.
Naprawdę? To niedobrze. Może zmyję makijaż.
Zrób cokolwiek, ale się pospiesz. Oni już idą.
O, nie! Musisz się schować.
Powodzenia, Camille.
Dino?
Nie machaj do mnie. Dlaczego wystawiłaś mnie do wiatru?
Josh. Myślałam, że już nigdy nie przyjdziesz.
- Nigdy nie przyjdę? Co to... - Spokojnie, Josh.
- Ona naprawdę może być chora. - Chora? Co ci jest, kochanie?
To nic poważnego.
- Zrobiło mi się słabo. - Ezra, przynieś coś.
- Co? - Cokolwiek. Brandy.
Kochanie, co się stało?
Nie wiem. Przyszłam, żeby się z tobą spotkać...
i nagle poczułam się dziwnie.
Wszystko zaczęło mi wirować.
Położyłam się, żeby odpocząć chwilę...
i musiałam zemdleć.
Nie wybaczę sobie tego, że źle o tobie myślałem.
Josh, twój głos jest taki odległy.
Jestem przy tobie, kochanie. Jestem tutaj.
Zrobiło mi się bardzo zimno i nagle bardzo gorąco...
i kręciło mi się w głowie.
Josh, nigdy wcześniej się tak nie czułam.
Nigdy wcześniej się tak nie czułaś?
Słoneczko, kochanie, chcesz powiedzieć... To cudownie!
- Co? - Ez!
Nie, to nie to. Na pewno nie to.
Ja tylko za długo grałam w tenisa albo za długo byłam na słońcu.
Chcę pojechać do domu.
- Pojedziemy do domu. Tylko... - Masz, napij się trochę.
- Nie, jestem za słaba. - To koniak.
- To brandy. - Jestem za słaba.
Chyba powinniśmy przygotować Shirlene na jutro.
Nie. Do jutra wydobrzeję.
- Pomóż mi, Josh. - Nic ci nie jest.
Pojedziemy do domu i wszystko będzie dobrze.
Ja się tobą zaopiekuję.
"Sarah, zmieszana, ostatni raz zagląda do książki i wstaje.
"Sędziowie: 'Co pani wyrecytuje?'
"Sarah, nerwowo: 'Scenę z trucizną z Romea i Julii'.
"Czeka. Sędzia: 'W porządku, zaczynaj'".
- Cześć, kochanie. - Cześć.
- Tęskniłaś za mną? - Oczywiście.
Nie było cię prawie pół godziny.
Co się stało, nie robiłeś próby z Shirlene?
Odwołałem ją. Będą nam dzisiaj robić zdjęcia do czasopisma 'Look'.
Mój Boże. Zapomniałam o tym. Muszę się przebrać.
Właśnie taką chcą cię zobaczyć. Piękną panią Barkley w domu.
A gdzie obsługa? Nie dbasz już o mnie tak jak kiedyś.
Przepraszam. Mam w kieszeni zapalniczkę, ale nie...
Musisz tylko odłożyć tę poduszkę...
- Nie, Josh, nie... - Chwileczkę. Nie ruszaj się. Doskonale!
Nie mówiłem? To będzie niezła seria zdjęć.
- Witaj, Larry. - To panowie Perkins,
Clarke, Leggett i pan Taylor z czasopisma 'Look'.
Miło mi. Kochanie, on tylko potrzebował mojej opinii.
Perkins, to twój show. Do dzieła.
Chcemy udokumentować cały dzień. Może zaczniemy...
Zaczniemy od śniadania. Wszystko mamy przygotowane na tarasie.
Idziemy. Chodźcie za mną. Idziemy, kochanie.
Mam sok pomarańczowy.
Mamy dobre światło, prawda?
"Ta scena z omdleniem na wsi pasuje do roli 'Camille'.
"Przeczytaj akt trzeci. Będę czekał".
- Kochanie, możesz do nas przyjść... - "Scena 2 omdleniem na wsi"?
Rozumiem.
Wszystko jest przygotowane do robienia zdjęć.
Moja biedna, chora mała panna młoda. Zaraz ci pomogę.
To jedno z najlepszych ujęć.
Więc to było przedstawienie.
Dałem się nabrać.
Josh, nie teraz. Usiądź, kochanie.
Co się między wami dzieje?
Przestań, zanim powiemy coś, czego będziemy póżniej żałować.
- Wszyscy gotowi do zdjęć? - Tak.
Urocza para gruchająca przy śniadaniu.
Zamknij się! Chodzi za tobą, mam rację?
Nie zdziwiłbym się, gdyby zaproponował ci rolę Sarah Bernhardt.
- Możemy już zacząć robić zdjęcia? - Oczywiście.
Podnieście filiżanki z kawą. Tak jak to się robi przy śniadaniu.
Tak. Strasznie mi...
Uśmiechnijcie się. Bardzo ładnie.
Ma niezłą gadkę. Wiedział, jak cię podejść.
O czym ty mówisz?
Nie sądzisz chyba, że pozwoliłby ci zagrać Sarah Bernhardt?
- Nawet ty nie byłabyś tak naiwna. - Nie, ale...
Może pani podać mężowi truskawkę?
Truskawkę. Oczywiście.
Mówi, że beze mnie nie wystawi tej sztuki.
Zatrzymajcie.
- Uważa, że jestem wspaniałą aktorką. - Nie rozśmiesza] mnie.
Wystarczy. Możemy teraz przejść do pokoju?
Tak. Rozgośćcie się, przyjdziemy tam...
za moment.
On we mnie wierzy.
Dodaje mi wiary w siebie.
Ty zawsze mnie krytykowałeś, sprawiałeś, że czułam się nikim.
Stałam w twoim cieniu.
Bez ciebie, nie potrafię nawet wyjść na scenę.
- Nie potrafię nawet ruszyć ręką. - To prawda.
- Wielki, gruby Svengali. - Zgadza się.
Mam tego dosyć.
Ja też mam tego dosyć.
Niedobrze mi od tych twoich kłamstw, oszustw i intryg.
Nie liczysz się z innymi, jesteś samolubną...
Co wy tu robicie?
Mieliśmy zrobić próbę, więc przyprowadziłem Shirlene.
Shirlene, ta dziewczyna ma talent.
Zna twoją rolę lepiej niż ty.
Gdyby dzisiaj wystąpiła, pewnie wzbudziłaby zachwyt.
- Kurczę, dzięki. - Cicho!
Uspokój się, wyluzuj.
To normalka. Tak jest zawsze.
Uspokoiłaś się, Dino? Może byśmy...
Może zrobisz zdjęcie, jak wychodzę z domu na zawsze?
Dino! Josh, zrób coś. Zatrzymaj ją.
- Tym razem ona chyba nie żartuje. - Ja też nie.
Jeśli chodzi o Shirlene, możesz jej powiedzieć, że dziś wystąpi.
Mnie nie będzie.
Co ja teraz zrobię?
Mieliśmy robić zdjęcia dla czasopisma 'Look'.
Co ja im powiem?
Niech sobie wypełnią resztę stron zdjęciami z operacji wycięcia wyrostka.
Josh i Dinah Barkley się rozwodzą GWIAZDY MANHATTANU SIĘ ROZSTAJĄ
DINAH BARKLEY MA ZAGRAĆ W 'MŁODEJ SARAH'
PRZEDSTAWIENIE BARKLEYA TRWA Josh Barkley radzi sobie sam
SKLEPIK TEATRALNY
BUTY ZE SKRZYDEŁKAMI - JOSH BARKLEY
NAPRAWA BUTÓW DO TAŃCA
Kiedy mam na nogach buty ze skrzydełkami
Wiatr ustaje, zaczyna się wiosna
Kiedy mam na sobie buty ze skrzydełkami
Miasto jest pełne rytmu i świat się rymuje
Oświetlone miasto lśni
Moja najdroższa właśnie przyszła
Będziemy tańczyć, aż zamkną lokal
Mój anioł stróż wciąż nade mną czuwa
Oddaję Alladynowi lampę, Midasowi złoto
Komu potrzebne są czary i magia
Według starej tradycji
To nie jest równa walka
Muszę ich pokonać sam
Dlaczego ?
Bo mam na sobie buty ze skrzydełkami
I czuję się wolny jak ptak
Zakładam te magiczne buty
I dzięki nim zaczynam latać
I miasto jest pełne rytmu
I świat się rymuje
PRÓBA - MŁODA SARAH NIE PRZESZKADZAĆ
Powtórzmy całą scenę. Zacznij od twojego wejścia, Dino.
Od mojego wejścia.
- Dino, kochanie. - Tak?
Spodziewałem się, że po dwóch tygodniach spróbujesz zagrać bez scenopisu.
Oczywiście. Po prostu przyzwyczaiłam się do trzymania go w ręce.
Nie możesz się do niego przyzwyczajać. Na premierze nie będziesz go mieć.
W porządku. Zaczynamy.
Przepraszam na chwilę, Jacques.
Po co tutaj przyszedłeś?
Cześć, Dino.
Przyszedłeś sprawdzić, co słychać u wroga, to wiedz, że jestem szczęśliwa.
Uwielbiam tę sztukę i uważam, że... Powiedz to zwłaszcza Joshowi...
Uważam, że Jacques to najlepszy reżyser, z jakim pracowałam.
Masz piękny garnitur...
Jeśli przyszedłeś odgrywać Kupidyna, to odłóż strzały.
To na nic się nie zda.
Ty i ja nigdy się nie kłóciliśmy, pamiętasz?
Przepraszam. Nie możesz tak tu wpadać w trakcie próby.
Próbuję się skoncentrować... No dobrze. O co chodzi?
Chciałem cię zapytać o tę imprezę charytatywną w sali koncertowej.
Tę, którą organizujemy co roku na pomoc dla szpitala.
Nie, nie w tym roku.
Nie myśl, że uda ci się zebrać mnie i Josha na scenie.
- Dino! - Już idę.
Chciałbym tam widzieć kogoś z rodziny Barkleyów. Josh nie idzie.
Odmówił. Powiedział, że jest zbyt zajęty. Ma jakieś wielkie przyjęcie tego dnia.
To właśnie cały on. Jest zbyt zajęty, żeby komuś pomóc.
Musi iść na przyjęcie.
- Możesz na mnie liczyć, Ezra. Będę tam. - Dino!
Żegnaj. Idę, Jacques, bardzo przepraszam.
Nie wierzysz w przesąd z zapałkami, prawda?
Nie myśl, że uda ci się zebrać mnie i Dinah na scenie,
bo to nie wchodzi w grę.
Chciałbym tam widzieć jedno z was. Dinah nie idzie.
Dlaczego nie?
Ma próbę w ten wieczór.
To właśnie cała ona.
Zupełnie pochłonięta karierą w dramacie.
Nie może znaleźć nawet pół godziny, żeby wesprzeć szczytny cel.
Możesz na mnie liczyć, Ez. Będę tam.
To dobrze. Do zobaczenia na obiedzie.
- Zaczekaj chwilę. - O co chodzi?
Spotkałeś się z nią dzisiaj?
Tak, spotkałem.
- Gdzie? - Na próbie.
Jak sobie radzi wielka aktorka dramatyczna?
Nieźle. Była trochę zdenerwowana.
Chyba się trochę miota, nie wie,co ma robić.
Coś ci powiem.
Poniesie porażkę, mówię ci.
Powiem ci jeszcze coś. Ja jej nie pomogę.
To jest właśnie to. A mówią, że rycerzy już nie ma.
Joshie, jestem gotowa, kochanie.
Shirlene, lepiej stąd zmykaj.
Muszę jeszcze coś załatwić.
Przepraszam.
- Zobaczymy się później tutaj, tak? - Tak.
Będę za tobą tęsknić.
Wytrzymasz.
Ta dziewczyna wygląda na wyjątkowo twardą.
Zaczniemy od tego samego momentu. Proszę na miejsca.
W porządku, zaczynamy.
Mamo, ja...
Nie, Dino. Zapomniałaś chyba, jak powinna wyglądać ta scena.
Wchodzisz, zatrzymujesz się i liczysz do trzech,
patrzysz na swoją matkę, potem na Duke'a de Morny,
patrzysz na ciotkę, podchodzisz do okna,
mówisz swoją kwestię, odwracasz się i koniec.
Masz to w scenariuszu. Musisz to zapamiętać.
Pamiętam. Pracowałam nad tą sceną zeszłej nocy.
Mamo, zdecydowałam...
Nie, kochanie, masz tylko spojrzeć na matkę.
Rozumiem. Przepraszam.
- Mamo, zdecydowałam... - Nie tak. No dobrze.
Powiedz swoją kwestię, a nad resztą popracujemy jutro.
- Z tego miejsca? - Tak.
Mamo, zdecydowałam się. Nie idę do konserwatorium...
Kochanie, matka stoi tam.
Ona nie znajduje się na drugim balkonie. Masz mówić do niej, bądź naturalna.
To nie jest komedia muzyczna. To autentyczna sztuka.
Mamo, zdecydowałam się. Nie idę do...
W ogóle cię nie słychać, Dino, więc mów głośniej.
Mamo, zdecydowałam się. Nie...
Teraz za głośno, prawda?
Przepraszam.
Nie wiem,co się ze mną dzieje.
Zachowuję się, jakbym nigdy wcześniej nie była w teatrze.
Nie panikuj, kochanie. To nowe wyzwanie. Poradzisz sobie z nim.
Oczywiście, że sobie poradzę.
Wystarczy na dzisiaj. Dziękuję wam.
Przedstawię jeszcze harmonogram na jutro.
Jutro o 10:00 zjawi się panna Elston, panna Gage, panna Wilder i pan Henderson.
Cześć.
Spóźniłeś się. To jest Genevieve.
- Miło mi. - Mnie również.
Obejrzałem fragment tego szlachetnego przedsięwzięcia.
Jakie wrażenia?
Nieźle. Wygląda na to, Że ona zrobi z siebie kompletną idiotkę.
Właśnie oto ci chodziło, prawda?
Jasne, że tak. Zasłużyła na to.
Pewnie, że zasłużyła. Ona się nie nadaje do dramatu.
Nie? Ona potrafi wszystko.
- Tak? - Byłaby świetna w tej roli.
Naprawdę?
Barredout nie potrafi nią pokierować.
- Siedzi przy barze. - Nie obchodzi mnie to.
Posłuchaj, Ezra, on jej w ogóle nie rozumie.
On tylko mąci jej w głowie.
Kiedy jej coś nie wychodzi, to nie wolno jej krytykować.
Trzeba do niej inaczej podejść...
Wiem, jak jej pomóc.
- Ale chcesz, żeby to była klapa. - Zgadza się.
Poza tym, ona by mnie nie posłuchała.
- Dobry wieczór. - Witaj, Helen.
To zabawne, myślałem, że Barredout to dobry reżyser.
Dobry? Widziałeś kiedyś, jak on pracuje?
"Dino,
"to nie to samo co komedia muzyczna.
"To prawdziwa sztuka. Autentyczna sztuka".
Nieźle go naśladujesz.
- Naprawdę? - Naprawdę nieźle.
Tak myślisz?
- To moje czy twoje? - Moje.
Chcesz się podzielić?
Przepraszam na chwilę.
Halo.
Halo, Dinah? Mówi Jacques.
Witaj, Jacques. Cieszę się, że to ty.
Chciałem cię spytać, jak się czujesz po dzisiejszej próbie?
Chyba nie robię zbyt dużych postępów, prawda?
Wychodzę na scenę i czuję się kompletnie zagubiona.
To moja wina.
Nie bądź niemądry.
Ale to prawda. Nie jestem dobrym reżyserem.
Jacques, twój głos brzmi tak dziwnie.
Piłeś coś?
Nie, to chyba przez zakłócenia.
Posłuchaj, Dino. Chcę, żebyś wiedziała,
że myliłem się, mówiąc, że to coś zupełnie innego niż komedia muzyczna.
To nieprawda.
To cudowne, że tak mówisz.
Jesteś naprawdę wspaniałą aktorką.
W tej scenie z rodziną,
kiedy wchodzisz, musisz iść bardzo powoli.
Pamiętaj, że twoje zachowanie jest powodowane...
buntem przeciwko twojej matce.
Wchodzę powoli. Bunt.
Nienawidzę jej.
Oczywiście, Jacques. To ma sens.
A kiedy książę zbliża się do ciebie...
i wyciąga dłoń,
musisz się szybko cofnąć.
Boisz się go.
Tak, Jacques, rozumiem. Boję się go.
Tak, rozumiem. To kwestia emocji.
To nie mogą być automatyczne ruchy.
Jacques, zacznijmy od początku sceny.
Kiedy twoja matka mówi: ”Saro”...
Książę de Morny chce cię przesłuchać.
Nie chcę być aktorką.
Masz wystąpić w przyszłym tygodniu.
- A więc, Saro... - Dlaczego nie zostawisz jej w spokoju?
Założę się, że Sarah nigdy nie widziała aktorki.
Ależ widziałam.
W zeszłym roku w klasztorze.
Przyjechała chora kobieta i siostry powiedziały, że kiedyś była piękna,
ale że musi umrzeć w samotności, bo prowadziła grzeszne życie.
Była blada, miała zapadnięte oczy i ciągle kaszlała.
Wiesz, kim była?
Była gwiazdą w 'Comédie Française'.
Nie chcę taka być inie zmusicie mnie do tego.
Dino, to cudowne! Cudowne!
Naprawdę? Kochanie, tak się cieszę.
- Dziękuję. - Tak.
Wszystko było tak, jak miało być.
- Wierzyłem każdemu słowu. - Idealnie.
Scena po raz pierwszy się ożywiła.
- Byłeś ostatnio na którejś próbie? - Próbie Dinah? Nie.
- Zastanawiam się, jak jej idzie. - Nie wiem.
Wtedy, kiedy ja ją widziałem, nie mogło być: gorzej.
Muszę gdzieś zadzwonić.
- Jeszcze drinka? - Nie, dzięki.
Ja się napiję. Napije się pani?
Halo.
Cześć, Dino, dzwonię, żeby ci powiedzieć, że byłaś dziś cudowna.
Nie mogę w to uwierzyć. To cud.
Tak? W drugiej scenie?
Ale nie mogę tak siedzieć przez całą kwestię.
Tak, Jacques. Jesteś geniuszem.
Dziękuję, kochanie. Na razie to wszystko.
Przy okazji,
wolałbym, żebyś podczas prób nie była taka wylewna.
Jaka?
- Wylewna. - Co masz na myśli?
Zarzucanie mi ramion na szyję i całowanie mnie przy wszystkich...
jest wyjątkowo krępujące.
- Nie rób tak. - Ale, Jacques...
Dyscyplina.
Przepraszam.
Ale nie będzie dla ciebie krępujące zawieźć mnie w niedzielę na koncert charytatywny?
Koncert charytatywny?
Dla szpitala... Mówiłam ci.
Oczywiście, zawiozę cię.
Do zobaczenia.
Dlaczego powiedziałeś mi, że Dinah nie idzie na koncert charytatywny?
- A idzie? - Wiedziałeś o tym. Ale ja nie idę.
Nawarzyłeś sobie piwa, teraz je wypij.
KONCERT CHARYTATYWNY NA RZECZ SZPITALA
EZRA MILLAR - Mistrz ceremonii
Co się stało, Ezra? Czy oboje tu będą?
Dinah już jest, widziałem ją. Ale nie wiem, czy ten uparty osioł przyjdzie.
A teraz Ezra Millar zagra...
Koncert fortepianowy numer 1 'Czajkowskiego' w tonacji B dur.
Do zobaczenia.
Co ty tu robisz?
Co ty tutaj robisz? To Ezra.
Ach, ten zdrajca.
Byłoby miło z twojej strony, gdybyś stąd wyszedł.
Nie zamierzam nigdzie iść.
To koncert charytatywny.
Zgodziłem się wystąpić.
Może ty wyjdziesz? Poziom tego koncertu nie jest godny twojego talentu.
Nigdy w życiu nie opuściłam koncertu charytatywnego.
I nie opuszczę tych ludzi w szpitalu.
Robię to dla nich. Nie obchodzi mnie, czy tu jesteś, czy nie.
I tak wystąpię.
Dziękuję. Jestem wzruszony.
Fortepian jest wzruszony, Czajkowski jest wzruszony.
A teraz niespodzianka, która na pewno was wzruszy.
W tym rogu stoi jedna z największych gwiazd show biznesu.
W tym samym rogu stoi druga wielka gwiazda.
Oboje zaprezentują państwu jeden ze swych najlepszych numerów.
Josh i Dinah Barkley.
Sposób, w jaki nosisz kapelusz
Sposób, w jaki sączysz herbatę
Pamięć tego wszystkiego
Nie, nie, nie odbiorą mi tego
Sposób, w jaki się uśmiechasz
Sposób, w jaki fałszujesz
Sposób, w jaki nawiedzasz mnie we śnie
Nie, nie, nie odbiorą mi tego
Może nigdy się już nie spotkamy
Na wyboistej drodze miłości
Ale ja zawsze, zawsze
Będę pamiętał
Sposób, w jaki trzymasz nóż
Sposób, w jaki tańczyłaś do rana
Sposób, w jaki zmieniłeś moje życie
Nie, nie, nie odbiorą mi tego
Nie, nie, nie odbiorą
Mi tego
Brawo!
- Podziękujmy Joshowi i Dinah. - Dziękuję.
- Tak miło było zobaczyć was znów razem. - Dziękujemy.
Dziękuję.
- Dino, to było cudowne. - Tak, było bardzo miło.
Posłuchaj,
nie możemy gdzieś pójść...
i porozmawiać jak dwoje dorosłych ludzi?
Nie ma o czym rozmawiać, Josh.
Dobrze ci beze mnie idzie,
a ja robię, co chyba zawsze chciałam robić.
Na dłuższą metę będziemy bez siebie szczęśliwsi.
Nie uważasz tak?
A ty?
Oczywiście, że tak.
Nie wierzę, że naprawdę tak myślisz.
Posłuchaj, Josh.
To nie była kolejna zwykła sprzeczka.
Nasze zerwanie nie było chwilowym kaprysem.
Już od dawna się na to zanosiło. Musiało się tak stać.
Zbyt długo mnie nie doceniałeś.
Muszę stanąć na własnych nogach jako osoba...
i jako aktorka.
Dopóki tak się nie stanie, nie mogę myśleć...
o nas ani o niczym, co jest związane z przyszłością.
Tak musi być.
Naprawdę tak myślisz, prawda?
Tak.
Dziękuję za taniec.
Wiedziałem, że to zadziała. Wiem, jak z nimi postępować.
Pewnie rzucili się sobie w ramiona.
Dobra robota.
Josh, gdzie jest Dinah?
Jest tam.
Jeśli nie uda się za pierwszym razem, poddaj się.
- Cześć:, Ez. - Witaj, Josh.
- Dzień dobry, Genevieve. - To jest Henrietta.
Przepraszam. Helen, poproszę szkocką z wodą.
- Tak jest. - Dziś wielki wieczór.
- Dlaczego? - Premiera przedstawienia Dinah.
Aha. Daj mi papierosa.
Nie jesteś ciekaw?
- Barredout się pojawił? - Czemu pytasz?
Gdzie byłeś przez ostatnie 10 dni?
- Nigdzie cię nie było. - Zacząłem dzienne studia.
Przestań żartować. Wyglądasz jak wrak.
Ale czuję się świetnie.
- Za Dinah. - Za Dinah.
TEATR HAMPTON
DINAH BARKLEY - "MŁODA SARAH"
PROGRAM - AKT III - SCENA II Sala przesłuchań w konserwatorium
Dostojni sędziowie Francuskiego Konserwatorium.
Mademoiselles, zostałyście przeszkolone...
przed tym przesłuchaniem...
i macie równe szanse.
Ale tylko jedna zostanie wybrana,
by móc dołączyć do 'Conservatoire Français'.
Każda z was przedstawi jeden utwór.
Kiedy skończycie, zajmijcie swoje miejsca.
Zaczynajmy.
Mademoiselle Clementine Villard.
Nie denerwuj się, mademoiselle. Co nam przedstawisz?
Mowę Porcji z 'Kupca weneckiego'.
"Łaska pana jest nieograniczona
"Spadła jak lekki deszcz z nieba
"Na to miejsce"
Witaj, Joe. Jak idzie?
Jak dotąd - świetnie. Chyba będzie hitem.
"W nicość przepada
"Powieścią idioty, głośną, wrzaskliwą,
"A nic nie znaczącą"
Mademoiselle Sarah Bernhardt.
Co nam pani wyrecytuje, mademoiselle?
Scenę z trucizną z 'Romea i Julii'.
Nie denerwuj się.
Nie denerwuję się, panie sędzio.
Bardzo dobrze, w takim razie zaczynaj.
"Żegnaj!
"Jeden Bóg wie, kiedy się znów spotkamy
"Lekki chłodny strach krąży w moich żyłach
"Prawie zamroził we mnie życie
"Zawołam ich"
Proszę mi wybaczyć, monsieur.
To są słowa i gesty, których zostałam nauczona. Nauczyłam się ich jak papuga.
Nie mają nic wspólnego z aktorstwem.
Za pozwoleniem, chciałabym przedstawić coś innego.
Dobrze. Pospiesz się.
Wyrecytuję 'Marsyliankę'.
Każde dziecko to potrafi. Nie możemy się na to zgodzić.
Monsieur, nie może pan odmówić obywatelce Francji...
prawa do wyrecytowania...
słów naszego narodowego hymnu.
Poczekaj.
Komitet jednomyślnie wybrał cię...
do 'Conservatoire Français'.
Brawo!
Panie i panowie, jestem zbyt wzruszony, by coś powiedzieć.
Mam tylko nadzieję, że dzisiejszy wieczór jest początkiem...
długiego związku między mną...
a moją piękną, czarującą gwiazdą, którą wielbię...
na scenie i poza nią.
- Josh, oglądałeś przedstawienie? - Ostatnią scenę.
- Była dobra, prawda? - Dobra? Była wspaniała.
Tak, była świetna.
Nie mogę zapomnieć tego Barredouta.
- Powinien grać w filmach. - Byłoby dobrze.
Jest boski. Taka ładna z nich para.
Marie, to jest pan Barkley, jej mąż.
Myślałam, że się rozwiedliście.
- Byłaś cudowna. - Do zobaczenia, Dino.
- Byłaś niesamowita, kochanie. - Dziękuję.
Dziękuję za przyjście. Do zobaczenia później.
- Dino, jestem z ciebie taki dumny. - Dziękuję, Jacques.
Czuję się jak nieśmiały uczniak.
To była prawda, co powiedziałem. Naprawdę cię wielbię.
Miałem nadzieję, że dziś dasz mi jakiś znak, jakieś słowo.
Póżniej, Jacques.
Dobrze. To twoja noc.
- Zaczekam na ciebie u Floriana, kochanie. - Dobrze.
- Pospiesz się. - Dobrze.
- Pani Barkley, była pani cudowna. - Dziękuję, Mary.
- Mary? - Tak, proszę pani?
- Czy to są wszystkie listy? - Tak, wszystkie.
- Pytałaś odźwiernego? - Pytałam.
Naprawdę?
Jest.
Jest strasznie przystojny. Ale z niej szczęściara.
Marie, może pójdziesz przypudrować sobie nos?
Właśnie to zrobiłam. Wszyscy mówią tylko o nich.
Chce mi pokazać, że mnie nie potrzebuje.
Chce? Udowodniła to. Napij się.
- A ja jej w tym pomogłem. - Co?
Kiedy wyszedł na scenę, wstrzymałam oddech.
Myślałam, że ogłosi, że się zaręczyli.
Może weźmiesz miotłę i polecisz do domu?
Pchnąłem Dinah w jego ramiona. Co za głupiec.
Żeby wykopać samemu sobie grób...
O czym ty mówisz? To była wasza wspólna wina.
Więc też myślisz, że to koniec?
Nie wiem, niekoniecznie.
Myślisz, że już mnie nie kocha.
- Myślisz, że ją straciłem. - Nie powiedziałem tego.
- Myślisz, że kocha Barredouta. - A jak ty myślisz?
Nie wiem, ale zamierzam się dowiedzieć.
Kocham ją, Ez. Muszę wiedzieć, na czym stoję.
To może być koniec.
Wciąż jest w teatrze. Zadzwoń do niej.
Nie mogę.
Musisz z nią porozmawiać. Jutro może być za późno.
- Nie mogę. - Panie Barredout.
Dobrze, zadzwonię do niej.
Powodzenia.
Zgadzam się. Uważam, że będzie...
najwspanialszą aktorką naszych czasów.
Niewątpliwie.
Mary, sprawdziłaś wszystkie karteczki na kwiatach?
Sprawdziłam, pani Barkley.
- Nic nie było? - Nic.
Halo? Chwileczkę.
Halo? Tak, Jacques. O co chodzi?
Już schodzę.
Chciałem cię tylko spytać o coś bardzo ważnego.
Mam nadzieję, że wiesz, co dla mnie znaczysz.
Ale czy ja coś dla ciebie znaczę?
Dlaczego teraz mnie oto pytasz?
Porozmawiamy później.
Muszę wiedzieć to teraz.
Czy nadal kochasz swojego męża, czy kochasz mnie?
Nie mogę ci odpowiedzieć przez telefon.
Dlaczego nie? Telefon to najlepszy sposób, żeby mówić takie rzeczy.
- To absurd. - Przepraszam, skarbie.
Zaraz do ciebie przyjdę. Nie rozumiem, jak...
Jacques.
Poczekaj. Poczekaj chwilę.
Jacques, podejdź tutaj.
Poszli na przyjęcie, więc pomyślałem...
Muszę cię zapytać o coś ważnego.
Jacques, dzwoniłeś do mnie do hotelu podczas prób, prawda?
Nie. Dlaczego?
Nie dzwoniłeś do mnie podczas prób?
Nie. Odpoczywałaś i nie chciałem ci przeszkadzać.
Czy poczekasz na zewnątrz? Ubiorę się.
Zamówię taksówkę.
- Co się stało? - Nic.
- Dobrze, będę czekał. - Tak.
Halo, Jacques.
Tak?
Musiałam to przemyśleć,
kochanie.
Odpowiem ci teraz.
Kocham ciebie.
Tylko ciebie.
Przez chwilę myślałam,
że kocham jeszcze Josha,
kiedy nie szło mi na próbach.
Ale zacząłeś do mnie dzwonić ? pomagać mi...
i zrozumiałam, że w porównaniu z tobą,
on jest tanim, nieudolnym głupcem.
Kocham cię, kochanie.
Bardzo się cieszę.
Mary! Szybko, pomóż mi znaleźć klucz.
Muszę znaleźć klucz. Ten, który odłożyłam.
Pani Barkley, jeśli...
Taxi!
Proszę na 390 River Terrace.
Wiem tylko tyle
Że nikt cię nie zastąpi
Kto inny na świecie
Miałby tyle ciepła i wdzięku?
Poeci często mówią
O wielkiej miłości
Ale nikt z nich nigdy nie miał
Tak wspaniałej kobiety jak moja
Głęboko w środku
Moje serce czuje
Że im więcej jestem z tobą
Tym większa moja namiętność
Bez ciebie przy mym boku
Boję się
Że nie ma przede mną przyszłości
Bo ciebie nikt, bo ciebie nikt
Nikt, nikt, nikt
Dino, co ty tu robisz?
Przyszłam się z tobą zobaczyć.
Cóż za wielki honor.
Myślałem, że świętujesz swój sukces.
Nie martw się. Mam zamiar cię uszczęśliwić.
Zamierzam dać ci rozwód.
Dziękuję.
Rozwód świetnie mi pasuje.
Właśnie spodziewam się pewnej młodej damy.
Więc, jeśli pozwolisz...
- Shirley? - Shirlene.
- A więc ty i ona naprawdę... - Szalejemy na swoim punkcie.
- Gratuluję. - Tobie też gratuluję.
Mam nadzieję, że z nowym reżyserem będziesz szczęśliwsza niż ze mną.
Wątpię.
Do widzenia.
Nie podasz mi nawet ręki?
Nie powinnaś być taka wylewna,
zarzucać mi ramion na szyję i całować przy wszystkich.
Dyscyplina. Dyscyplina.
- Kochanie, twój akcent był wspaniały. - Zaczekaj.
Dałam ci się oszukać aż do dzisiejszej nocy,
kiedy podczas naszej rozmowy wszedł Jacques.
Dino, wiesz już.
I tak mnie torturowałaś?
Taka mała torturka.
Wiesz, że nieomal skoczyłem z mostu do rzeki?
- Nieomal się zastrzeliłem? - Nie.
- Nieomal zeskoczyłem z dachu? - Biedactwo!
- Mogłeś się zabić. - Wiem.
Tak cię kocham.
- To się nie może więcej powtórzyć. - Nie.
Za wiele dla siebie znaczymy.
Jesteś taką wspaniałą kobietą. I utalentowaną aktorką.
W przedstawieniu byłaś cudowna.
Jesteś wielka.
Mam pomysł na sztukę.
- Nie chcę grac w sztukach. - Koniec dramatów?
- Koniec biografii. - Przekazów.
Koniec martwienia się o wątek.
A więc pozostaje nam tylko zabawa i muzyka.
I rytm.
Wiesz, stary dobry rytm.
Posłuchajmy rytmu Manhattanu
Który jest jedyny w swoim rodzaju
Krzyknij: ”To jest to!”
Kiedy jesteś znów
W najcudowniejszym mieście świata
Spośród rytmów Paryża i Londynu
Wyróżnia się jeden rytm Nowego Jorku
Jedziesz aleją, tańczysz na ulicy
Nie ma lepszego rytmu od rytmu Manhattanu
Manhattan ma swój niesamowity rytm
Manhattan ma swój niepowtarzalny rytm
Więc, panie dyrygencie, kiedy każesz orkiestrze grać
Na raz, dwa, trzy
Każ im grać rytm Manhattanu
Który jest jedyny w świecie
Krzyknij: ”To jest to!”
Kiedy jesteś znów
W najcudowniejszym mieście
Świata
Spośród rytmów Paryża i Londynu
Wyróżnia się jeden rytm Nowego Jorku
- Jedziesz aleją. - Tańczysz na ulicy
Nie ma lepszego rytmu od rytmu Manhattanu